Χαραλάμπης Μπούσιας - Τροπάρια εἰς τὸν πτωχὸν ἅγιον

«...κι ἐκεῖ ἔλουσε μὲ τὸ αἷμα του, τὰ ἄνθη καὶ τοὺς χλωροὺς κλάδους, καὶ ζέον ῥεῖθρον ἐκοκκίνισε τὴν γῆν, ἥτις εὐμενὴς τὰ ἐδέχθη, ἡ δὲ αὔρα πραῗα ἀνέλαβεν ἐπὶ πτίλων τὴν πνοήν του, κι ἐκεῖ ἐκοιμήθη τὸν ὕπνον τὸν παραδείσιον, ὁ πτωχὸς αἰπόλος, μιμηθεὶς τὸν Ποιμένα τὸν καλόν, τὸν τιθέντα τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ὑπὲρ τῶν προβάτων. Καὶ ὕστερον πῶς νὰ μὴ μοσχοβολᾷ τὸ χῶμα;» (Ἀ.Π. Ὁ φτωχὸς Ἅγιος)

Πτωχοῦ Ἁγίου, τοῦ κατὰ Ἀλέξανδρον Παπαδιαμάντην
ἐν Σκιάθῳ ἀθλήσαντος, ποίημα Χαραλάμπους Μπούσια.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.

Τῷ Παντάνακτι Θεῷ θυσίαν
τῶν αἱμάτων σου τιμίους ὄμβρους,
ἵνα σώσῃς τοὺς πλησίον προσήνεγκας,
Σκιάθου γόνε, Πτωχέ καὶ ἀνώνυμε,
ὁ βόσκων ἄρνας καλῶς·
διὸ ᾄδοντες σοῦ τὴν ἄθλησιν
Χριστὸν τὸν Θεὸν δοξάζομεν
καὶ σοῦ τὰς Αὐτὸν λιτὰς αἰτούμεθα.

Κοντάκιον. Ἦχος α´. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.

Ὁ τόπος ὁ σεπτός,
ἐν ᾧ θάνατον εὖρες,
Πτωχὲ ἐκ πειρατῶν
ἐπληρώθη ἀῤῥήτου ὀσμῆς,
ἐξ ἧς ἔγνωσαν οἱ πιστοὶ
τὴν Παντάνακτος εὐαρέσκειαν·
διὰ τοὺς σοὺς θείους ἄθλους,
ὦ ἀνώνυμε βοσκέ προβάτων γενναῖε,
Σκιάθου ἐκβλάστημα.

Μεγαλυνάριον.

Σῶσαι Σκιαθίους ἐκ τοῦ ἐχθροῦ
θέλων προσηνέχθης θῦμα ἄμωμον τῷ Θεῷ
τῶν ἁγίων δήμους, Πτωχέ, καταπλουτίσας
καὶ τοὺς ἐχθροὺς πτωχεύσας τοῦ Παντοκράτορος.